ERVARINGSVERHALEN

Onderstaand vindt u ervaringsverhalen van partners van mensen met dementie op jonge leeftijd. Door te klikken op het ervaringsverhaal dat u wilt lezen, komt u rechtstreeks bij het juiste verhaal.
 


Ervaringen van Atie van Lieshoud
Schrijfster van het boek ‘Dat dingetje waar jij van houdt’

Er zijn dingen die me als partner zijn opgevallen of die ik heb ervaren. Meestal gaat het over zaken die iedereen wel weet, maar toch heb ik gezien dat het daar vaak fout gaat. Geen beschuldiging, je moet het maar kunnen. 

Een aantal opmerkingen:
Het eerste dat in me opkomt is aandacht. Te vaak zag ik mensen over de hoofden van hun (zieke) dierbaren met elkaar praten. Je raakt het contact dan kwijt. Je laat iemand achter omdat hij/zij het niet kan volgen. Hoe begrijpelijk het is contact met andere mantelzorgers te willen, het gaat volgens mij bijna altijd ten koste van het contact met je dierbare. Het werkt eigenlijk net als bij mensen die niet ziek zijn. Als je met iemand praat, maar je aandacht intussen naar een ander verlegt, doet dat afbreuk aan het contact.

Het heeft mij geholpen geen verwachtingen te hebben. Mijn man kon niet meer bij mij komen. Dat was een feit en dan is het zinloos en extra verdrietig om keer na keer te hopen op dingen die er niet meer zijn. Voor mij was de oplossing om naar zijn niveau toe te gaan. Daar konden we contact hebben. 

Ik was me vanaf het begin bewust van de tijd en ik heb heel sterk gevoeld dat de tijd samen kostbaar was. Voor mij gaf dat iets extra’s aan ons samenzijn. Zonder dat ik me daar voor in hoefde te spannen viel er veel ballast weg en lukte het meestal om bezig te zijn met de echt belangrijke dingen (in mijn geval: contact hebben, samen zijn, verbonden voelen, het goed hebben). 

Ik realiseerde me heel snel dat ik achter de feiten aan zou blijven lopen als ik te lang zou stil staan bij wat verloren ging. Natuurlijk lukte dat niet altijd, maar ik heb wel steeds geprobeerd niet te blijven hangen in weer een aftakeling en dat heeft me veel gebracht. 

Het laatste is misschien het moeilijkste, maar voor mij ook het meest bijzondere. Ik kon zien en heb geleerd dat contact en verbondenheid niet afhankelijk zijn van al dan niet gezond zijn. Het feit dat we, ondanks alles wat er haperde en verloren ging, verbonden bleven heb ik daadwerkelijk gezien en ervaren. Het gaf mij rust en zachtheid.

                                                                                                                                                Naar boven

Ervaringen van E. v.d. Z. 

34 jaar geleden, verliefd, niet verloofd en niet getrouwd: wij floreerden bij onze LAT-relatie. Tot zo’n zeven jaar geleden. Mijn geliefde 65 jaar en ik 55 jaar.

Ja…hoe begint het eigenlijk. Het valt op dat….vreemd …”daar hebben we het toch over gehad?” Het valt op dat een heftige ervaring: het overlijden van zijn moeder aan ALS, elke week wordt verteld met de emoties erbij. Hij was adolescent en heeft er onder geleden. Zou hij depressief zijn of PTSS (posttraumatische stressstoornis) hebben. Zou het aan zijn medicatie liggen: bloeddrukverlagers?

We bespraken het met zijn cardioloog en deze verwees ons naar een geriater. Wij gingen daar samen naar toe met zelf het idee dat we met elkaar zouden bespreken wat het zoal zou kunnen zijn dat mijn geliefde vergeetachtig was. Het gesprek vond plaats tussen een verpleegkundige en in een hoekje zat een geriater. Na vijf minuten werd de geriater gebeld en zij ging weg. Mijn geliefde wilde vertellen over zijn ervaringen van het overlijden van zijn moeder. De verpleegkundige wilde testjes doen. “Wat is er op het ogenblik actueel in het nieuws”. “Tel af vanaf 100 elke keer zeven eraf”. “Hoe heet ons staatshoofd”. Toen nog bloeddrukmeten en wegen, ik werd gevraagd om een vragenlijst in te vullen. Na drie uur kregen we een eindgesprek: “Het zou fronto-temporale dementie kunnen zijn of de ziekte van Alzheimer”. We zouden worden opgeroepen voor nadere onderzoeken.

Verdoofd liepen wij terug naar de auto.

Na een aantal dagen kregen we een brief met de bevindingen. Wij zijn toen met elkaar in gesprek gegaan: “Als het één van deze vormen is, is er dan wat aan te doen? Nee, zeiden wij, wil je dan deze weg in van onderzoeken? Nee zeiden wij. Wij kijken hoe het gaat en we leven zoals we tot nu toe hebben geleefd. We zien wel….”

Ja vijf jaar geleden. ..inmiddels is er nog steeds geen diagnose gesteld. Inmiddels hebben we 3 jaar geleden een gesprek gehad met de ouderenpsychiater en deze heeft het uitgesproken: “Vermoedelijk ziekte van Alzheimer”.

Wat is er gebeurd in de afgelopen jaren…..steeds meer zorg van mijn kant: “Zou het wel goed gaan?” We woonden tenslotte niet bij elkaar. Ik vond een verbrand pannetje, de meterstanden werden niet meer goed doorgegeven, de nieuwe telefoon gaf moeilijkheden. Het innemen van de medicijnen, daar belde ik elke avond voor: “Loop naar de keuken, daar staat je medicijndoos en neem ze nu in.” Na mijn werk terwijl ik snakte om naar mijn huis te gaan, toch even checken bij mijn geliefde, had hij wel voldoende gegeten, gedronken?  Gelukkig waren we in het weekend samen: extra goed zorgen voor de maaltijden. Na het weekend klusjes verzinnen zodat hij langer in mijn huis, mijn vizier bleef. Elke week zei hij: “Soms weet ik niet meer hoe ik bij je moet komen, maar mijn auto weet het gelukkig wel”. Ja ik voelde mij nog helemaal vertrouwd naast hem in de auto, maar ik was de navigator.

Toen een kruispunt. Voor ik naar mijn werk ga wandel ik altijd en dat is ideaal om over dingen na te denken. “Welke kant gaan we uit, wat is nog goed voor mijn geliefde, wat is goed voor mij”. Toen de knoop doorgehakt. Ik gaf zelf immers les in hoe om te gaan met mensen met geheugenproblematiek. En wat vertelde ik altijd? Het maken van een gunstige omgeving is helpend voor mensen die de grip op hun leven kwijt zijn. En wat is gunstig, ja ik wist het. We gaan samen in een huis wonen. We gaan trouwen en we gaan samen deze reis maken. Een heel bijzondere reis. We weten vooraf niet hoe de weg gaat lopen, we kennen de eindbestemming niet. We weten alleen dat we van elkaar houden en dat we dit samen gaan doen.

Inmiddels ruim een jaar verder, inderdaad een reis. Wat heeft een verhuizing een impact op iemand met een beschadigd brein. Nu werd zichtbaar hoelang mensen met een beschadigd brein op de automatisch piloot kunnen functioneren. De weg naar de stad: niet meer te leren. Elke keer als we thuis komen, is het huis nieuw ondanks dat er heel veel herkenbare meubelen en  spullen staan. Elke dag de verbazing: “Ben ik met jou getrouwd?” “Zeker, kijk maar daar is het trouwalbum”. Elke keer de vreugde: “Wat geweldig.”

Voor mij elke dag structuur aanbrengen. Ik werk immers…dat begint ’s morgens vroeg: 6 uur loopt de wekker af. Het ontbijt klaarzetten op tafel met daarbij een A4tje waar op staat hoe het allemaal zit. Het planbord bijwerken: juiste dag en de tijd dat ik thuis kom en de gebeurtenis van de dag. De lunch klaarzetten met voldoende drinken. Ik prijs mij gelukkig dat, sinds we in het nieuwe huis wonen mijn –inmiddels man—niet taalt naar het gasfornuis. Voor de zekerheid leg ik toch de lucifers buiten het gezichtsveld. Ik weet wat hem rust geeft: autosleutel aan portemonnee waar rond de Euro 80,- in zit. “Ik moet kunnen tanken…”Hij rijdt al tijden niet meer alleen, maar hij weet dat niet. Ik heb via een garage een sleutel op de kop getikt die exact op zijn sleutel lijkt, echter zonder dat hij de autodeur ermee kan openen en weg kan rijden. Hij merkt het niet en ik prijs mij gelukkig.

Als ik vrij ben drinken we samen koffie en zitten in fauteuils tegenover elkaar. “Wat wonen we hier mooi he?” “Ja en ik ben zo blij met jou.” Welk cijfer geef je je leven?” “Een acht omdat jij er bent”…..nog wel….want de laatste tijd…’s avonds als hij moe is: “Wie ben jij eigenlijk?” Voor de zoveelste keer gaat de trouwring af en tuurt hij in het goud: “Ja het klopt, jouw naam staat erin, dat wist ik  niet dat ik met jou getrouwd ben. Ik vind het wel geweldig….” Onze reis waar eindigt deze…

 

                                                                                                                                                Naar boven

Interview van Tine Hekker met Willy Tolsma voor de Stipepuntnieuwsbrief

HET LEVEN GAAT DOOR

Toen Willy Tolsma met Anne Haringa trouwde, in 1974, wisten ze niet dat hun huwelijk na verloop van jaren een triest verloop zou krijgen. In Folsgare, een dorp onder de rook van Sneek waar het echtpaar Haringa-Tolsma ruim 20 jaar geleden is neergestreken, doet Willy haar verhaal.

De eerste 30, pakweg 35 jaar heb ik een goede relatie gehad, zegt ze. We hadden het gezellig, kregen twee kinderen, een zoon en een dochter, we hadden werk. Anne had een goede baan bij Hubert in Stavoren en ik werkte in de zorg. Mijn man klom daar gestadig op naar de verantwoordelijke functie van vestigingsmanager. Zijn 40 jarig jubileum is er nog uitbundig gevierd. Hoewel hij toen eigenlijk al ziek was.

De ziekte van Anne begon sluipenderwijs. Op een gegeven moment bemerkte ik kleine veranderingen in de houding van mijn man. Zo rond 2005 ontstond sterker het “niet pluis gevoel”. Zijn karakter onderging in de loop der tijd steeds meer, negatieve, veranderingen, iets wat hij zelf niet door had. Op zijn werk functioneerde hij nog goed, dachten we.

Achteraf bleek wel dat hem daar nog heel lang “de hand boven het hoofd is gehouden”. Op den duur was het zelfs niet meer verantwoord om nog auto te rijden. Toen is hij een tijd lang, tot het eind van zijn loopbaan gehaald en gebracht. De leaseauto konden wij in die periode nog gewoon houden. Ja, zijn werkgever heeft zich van een heel goede kant getoond. Daar heb ik alle lof voor.

Intussen zaten wij jarenlang met grote onzekerheden en vraagtekens. Het klopte niet meer en in 2009 werd de diagnose gesteld Frontotemporale Dementie (FTD). Dat is een vorm van dementie waarbij het voorste gedeelte van de hersenen wordt aangetast, het gedeelte van de hersenen dat een belangrijke rol heeft in het reguleren van het gedrag. Emotionele onverschilligheid is één van de kenmerken van deze ziekte, ook kreeg hij steeds minder inzicht in de eigen situatie. Hij kon het zelf niet begrijpen, zoals ik al eerder zei. Tegelijk ging het spraakvermogen van Anne steeds meer achteruit.

Het nare van de hele situatie of eigenlijk het trieste was, dat het langzamerhand begon te “vreten” aan onze relatie. Ons huwelijk ging langzaam maar zeker kapot door deze ziekte. Daar heb ik heel veel verdriet van gehad, verdriet wat maar langzaam slijt. Eigenlijk heb ik er nog moeite mee, het kan mij af en toe behoorlijk emotioneren. Tegelijk heb ik een drang tot overleven ontwikkeld en ben ik realistisch. Ik moet wel. Maar het voelt bij tijd en wijle heel eenzaam, ondanks de kinderen en de trouwe vriendenkring.

Mijn man is nu 64 en woont al enige tijd in een woonzorg- en verpleegcentrum, hij voelt zich daar thuis. Althans, dat is wat ik uit zijn reacties begrijp. De dag waarop mijn man verhuisde voelde voor mij goed. Euforisch zelfs, daar ben ik heel eerlijk in. Die euforie duurde een week en toen sloeg het verdriet in alle hevigheid toe. Ja, ik zoek hem regelmatig op, je hebt elkaar trouw beloofd. Ook verzorg ik kleine persoonlijke details. Ik was al zijn kleding en af en toe neem ik hem een paar uur mee naar huis, voor de afwisseling. Praten doet hij niet meer. Communicatie is eigenlijk niet meer mogelijk. Ja, ik geloof wel dat hij nog weet  wie ik ben, maar het zegt hem niets meer. Af en toe schrijf ik een vraag op een papier en dan schrijft hij er een warrig antwoord onder. Dat lukt nog net, nou ja lukt nog net is al te groots uitgedrukt. Dingen delen met hem gaat niet meer. Nee, er bestaan helaas geen medicijnen die de oorzaak van FTD kunnen bestrijden, wel kunnen sommige problemen met medicijnen wat worden afgeremd. 

 

                                                                                                                                                Naar boven

Ervaringen van Reina

1 mei 2013
Mijn man is al sinds juni 2012 opgenomen op een afdeling voor diagnostiek voor mensen met niet aangeboren hersenafwijkingen. Na een moeizaam jaar, waarin ik steeds minder contact had met mijn man en het leek alsof het mijn man helemaal niet meer interesseerde wat er gebeurde in ons gezin. Hij had geen aandacht voor onze dochter van toen vijf en zoon van 2 jaar.

Als hij bij huis was, had hij ook vaak een hoop lawaai, hard zingen en praten harde muziek draaien met het gevolg dat de tv en pc tegen elkaar aan stonden te brullen en als ik hem vroeg om zachter te doen dan keek hij me aan van wat bedoel je.

Ook mijn dochtertje was vaak boos op papa, omdat hij zijn afspraken niet nakwam. De laatste maanden dat hij thuis woonde ging en kwam hij wanneer het hem uitkwam en als hij thuis was lag hij op de bank te slapen. Ook reed hij honderden kilometers om, soms tankte hij wel voor 500 euro per maand aan benzine. Ik zag op de rekening waar hij had getankt en merkte dat hij overal en nergens na toe reed. En hoe ik ook reageerde, niks hielp.

Nadat zijn werkgever in februari  2012 hem had gesommeerd naar huisarts te gaan is het erg hard gegaan. In maart naar de neuroloog en een maand later naar de neuropsycholoog en mri scan. Half juni uitslag, Ftd, Frontotemporale dementie.

Inmiddels liep ik op de mijn laatste tenen en was ondanks het slechte nieuws erg blij dat er wat was gevonden. En wat viel er veel op zijn plaats na de diagnose. Op de dag van uitslag is er op aandringen van mijn kant, geregeld dat hij opgenomen kon worden. Nadat hij is opgenomen is hij erg snel achteruit gegaan.In het begin nam hij nog deel aan allerlei activiteiten, maar nu  eigelijk niet meer. Hij zal binnen niet te lange tijd een eigen plek krijgen in een verpleeghuis. Die ik gelukkig met redelijke rust heb kunnen zoeken. Helaas zonder mijn man, omdat hij geen ziektebesef heeft en het niet zal begrijpen. Ook kon je eerst nog ergens met hem over praten, maar je moet nu met korte zinnen praten en hopen op een antwoord, want die komt er niet altijd meer. En anders een kort antwoord zoals leuk, ja of nee.

Ook heeft hij hulp nodig bij wassen en aankleden en bijt op alles wat in zijn mond past. Vooral brilpootjes, dus hopelijk helpt een nieuwe bril van metaal. Er is in december een petscan gemaakt en daar was nu goed te zien dat de voor- en slaapkwabben beschadigd zijn.

Ik kom 2 keer per week bij mijn man en de kinderen 1 keer per week en soms nemen we hem mee voor een tochtje of om wat leuks te doen, maar allemaal kort, omdat zijn aandacht voor iets of iemand erg kort is.

Met Kerst is hij een middagje geweest maar na 1 1/2 uur was hij er klaar mee en wilde weer weg,  eenmaal terug op zijn kamer is hij ook gelijk op bed gaan liggen.1 januari heb ik hem meegenomen naar zijn moeder die was erg teleurgesteld dat hij na een 1\2 uurtje weer weg wilde. Had haar er wel op voorbereid dat het bezoekje waarschijnlijk kort zou zijn. Zijn moeder denkt nog steeds dat het wel meevalt. Snap wel dat het moeilijk is hoor voor haar. Hopelijk helpt een gesprek met mijn mans psychiater om haar duidelijk te maken wat er aan de hand is, want ik en mijn schoonzus komen er niet doorheen.

Na een moeilijk half jaar met veel twijfel of opname de enige uitweg was, weet ik nu dat het voor hem en mijn gezin het beste is geweest, Hij kan zijn wie hij is op dit moment. En voor de kinderen is er nu weer rust in huis en kunnen ze doen wat ze willen zonder dat ze zich hoeven aan te passen. En ik kan zo ook aardig verder leven met aan de ene kant zorg voor mijn man en aan de andere kant zorg voor mijn kinderen, ook al is er natuurlijk een groot verdriet om het steeds grotere verlies van mijn man.

25 december 2012
Zo Gerard weer naar Lentis gebracht. We hebben met ons vieren gecourmet. Hij heeft er van genoten. Moest wel in de gaten houden of de vis gaar was. (Gelukkig is vis zo gaar).

Marjolein hield het goed in de gaten of papa geen rauwe dingen op at. Daarna hebben we ijs gehad en toen wilde Gerard graag weer weg en werd hij ook onrustig. Eenmaal terug bij Lentis ging hij liggen, want hij was erg moe geworden en zijn wij weggegaan.

17 december 2012
Dochterlief wilde graag naar de zeehondencreche. Maar op zondag gaan we ook altijd naar papa toe dus heb ik mijn moeder maar gebeld of ze het druk had vandaag. Gelukkig had ze niks te doen dus hebben we Gerard en mijn moeder opgehaald en zijn naar de zeehonden geweest.

Gerard was erg in zijn nopjes dat hij mee mocht naar de zeehonden. En hij vond het prima dat mijn moeder mee ging (zij ging mee als ondersteuning, zodat de een bij Gerard kon blijven en de ander bij de kids, mocht het nodig zijn).

9 december 2012
Vanmorgen de kerstboom versierd is goed gelukt. Omdat we dit jaar een echte boom hebben, vond Marjolein dat de nepboom wel naar papa kon, dus zijn we daar vanmiddag heengegaan. Pappa was er blij mee .

Gerard was gisteren met zijn zus  naar een overdekt winkelcentrum in Groningen geweest en vond het erg leuk. Bedankt  Schoonzus dat je hem een leuke dag hebt gegeven. Gelukkig hadden we elkaar vanmorgen even gesproken, zodat ik met hem erover kon praten en hem kon helpen om te vertellen wat ze samen hebben gedaan. Want dingen terug vertellen is erg moeilijk voor hem maar met een beetje hulp lukt het wel. Dank je meid dat je er voor ons bent ondanks alle moeilijke dingen die jou en ons dit jaar overkomen.

4 december 2012
Zo vanavond voor de laatste keer naar cursus geweest, weer veel dingen opgefrist over communicatie. Zowel communicatie met Gerard als met hulpverleners en anderen.

Daarna nog even bij Gerard geweest, had ik hem beloofd, Alleen lag hij al in bed om kwart voor 8 maar hij was blij om mij te zien gelukkig. Hij heeft nog even foto's gezien van de afgelopen dagen op mijn telefoon. Ik heb nog even onder gestopt en hem welterusten gezegd en ben weggegaan. Doordat Gerard alles kapot bijt, waar hij op kan bijten, hebben we maar besloten om zijn douchespullen en tandpasta aan de begeleiding te geven, ook omdat hij er soms maar een week mee doet, als het niet minder is.

Nu eerst maar alles goed op een rijtje zetten en keuzes maken die niet makkelijk zijn, maar met de juiste mensen om me heen en goed luisteren wat anderen zeggen komt het vast goed.

18 november 2012
Vanmiddag samen met kids en Gerard naar mac donalds geweest. Was een leuke middag. En ze waren alle drie zo blij als een kind.Gerard bleef maar zeggen hoe leuk hij het vond om naar de mac te gaan en ging ervan zingen.

Gelukkig is de hoofdpijn weggebleven ook voel ik mijn nek en schouders nog wel erg. Gerard heeft wel twintig keer gezegd dat hij het  leuk vond dat hij mee mocht. Toen we terug waren, zei hij het nog een keer dat hij een leuke middag had gehad. Wat wil je nog meer, allemaal blije mensen.

2 november 2012
Zo straks samen met de kids naar sinterklaasfeest in Martiniplaza Dank zij en samen met vrienden van ons, zij hebben kaarten gekocht via marktplaats. Hopelijk hebben Marjolein, Geert en vriendinnetje en zusje  veel plezier.

Gisteren bij Gerard Sinterklaasavond gevierd, Kids blij met kado's en Gerard blij met cd 20 jaar mooi wark. Hebben sinterklaas samen met zijn moeder gevierd op zijn kamer. Helaas was Gerard alleen lichamelijk aanwezig en was hij niet echt betrokken bij het gebeuren.

26 september 2012
Hoe leg je een meisje van 6 uit dat papa nooit meer thuis kan wonen? Hoe leg je het meisje uit dat papa’s hoofd ziek is en nooit beter wordt en dat het alleen maar erger wordt.

Ik kan haar alleen maar zeggen, dat ik begrijp dat ze het niet eerlijk vindt.
En dat ik begrijp dat ze boos en druk in haar hoofdje is door de hele situatie.
En dat ik begrijp dat ze papa soms erg mist en het liefste wil dat papa thuis woont en alles weer gewoon is.
En dat het niet altijd leuk is met mama. Omdat mama de ene dag heel gezellig is en de andere dag niks kan hebben. Kan haar wel vertellen dat het niet eerlijk is en dat ik de papa ook mis en wil dat alles gewoon is en dat ik ook verdietig ben om alles wat ons overkomt.

BAH STOMME ROT ZIEKTE !

18 september 2012
Gerard is vandaag 43 jaar geworden, straks even samen met elkaar ergens eten.?Ik hoop dat hij blij is met de digitale fotolijst. Hahaha Gerard was dol blij met de digitale fotolijst heeft er heel lang naar gekeken, en daarna is hij luid zingend meegegaan en, op zijn verzoek naar de mac geweest. Daarna even een stukje gereden, want daar geniet hij altijd van.

Augustus 2012
Ik ben net terug van Gerard, denk dat ze op de afdeling blij met me zijn, heb de chocolaatjes die Gerard in zijn kast had liggen, gekregen van zijn moeder, aan het persooneel gegeven om bij het koffie drinken op te eten. Maar dat ik hem een boekje heb gegeven over metallica, daar zijn ze denk ik minder blij mee, hij begon bij het zien van het boekje heel hard metallica te zingen.....

Juli 2012
Gerard,?fijn dat je je rustiger voelt nu,?en dat ze daar goed voor je zijn en je ?de structuur geven die ik jou niet geven kan.?Je noemt me vaak Marjolein, ?als ik je wat vraag.?Ik weet dat ik altijd belangrijk voor jou zal zijn.?Je zegt vaak dat je blij bent dat ik voor je wil zorgen, ook al is dat niet meer thuis.?Marjolein is je lieve kleine meid?en ook Geert hoort voor jou er altijd bij.?Ook als je mij ziet ben je blij.?Dat doet me goed en voelt soms erg vertrouwd.?Ook al zit er nu een heel groot kind in jou.?In mijn hart zit een heel speciaal plekje voor jou.

In Juni 2012 is de diagnose Ftd (Frontotemporale dementie) gesteld bij mijn man, wanneer de veranderingen begonnen weet ik niet precies. Onze dochter werd geboren in 2006, mijn man was erg trots en blij en niks was te veel voor hem om voor zijn gezin te doen..

Hij was hovenier in hart en nieren en leidde mensen op tot hovenier. Er kwamen ineens klachten van de werkgever dat hij te veel km maakte. Ook thuis waren er dingen anders. Mijn man die van alles altijd deed met visite in huis moest ik van alles vragen om te gaan doen.

In 2009 werd ons zoontje geboren. Tijdens de zwangerschap was mijn man heel anders als bij de eerste zwangerschap. Alles wat ik niet meer kon, moest ik hem vragen te doen en dan was hij soms boos als hij wat voor me moest doen. Lag het aan mij ons gezin? Was het gezinsleven hem teveel geworden?

Op het werk kwamen steeds meer klachten en uiteindelijk vond de werkgever het genoeg, maar gelukkig hebben zij hun best gedaan om ons te helpen en hem zolang mogelijk aan het werk gehouden.

Maar ook thuis ging het steeds moeilijker. Mijn man wilde altijd weg en als hij thuis was, deed hij niks behalve op de bank liggen. Ook bij bezoek deed hij niks en ging rustig tv kijken of bleef achter de pc zitten. Hij vond dat de kinderen maar stil moesten zijn als ze aan het spelen waren.

Als ze tv aan het kijken waren, ging hij rustig heel hard muziek aan zetten. Horensdol werd ik er van. En als ik er wat van zei, vond hij dat maar raar dat het niet zo kon.. Als de kinderen huilden kwam hij bij mij om dat te vertellen, maar het kwam niet in hem op om de kinderen te troosten.

Ook zijn persoonlijke verzorging werd minder en ik moest hem regelmatig weer onder de douche sturen of zeggen dat hij zich moest scheren, of andere kleren aan moest doen. Ook kon hij geen rekening meer houden met de kids, als we gingen wandelen bv naar school stak hij zo maar de weg over zonder te kijken waar de kinderen waren.

Maar wat mij niet lukte, maar de werkgever wel, was de stap naar de huisarts. Ik had hem al meerdere malen gezegd dat het niet goed ging en hij naar de huisarts moest gaan. Door de huisarts werd hij doorgestuurd naar de neuroloog, daar volgde een neuropsychologische test en uiteindelijk de uitslag.

Inmiddels was ik ook aan het eind van mijn latijn en werd er besloten dat mijn man werd opgenomen bij de ggz neuropsychologische afdeling. Het was eigenlijk bedoeld voor tijdelijk, maar al gauw werd gemerkt hoeveel zorg en begeleiding hij nodig had en al snel werd duidelijk dat hij niet meer thuis kon wonen.

                                                                                                                                                Naar boven

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mijn partner